آنها در معبدهای خود چراغ­های خودشان را روشن می کنند،
و نغمه های خود را می­خوانند،
اما پرندگان در روشنایی صبح­گاه تو،
نام تو را می­خوانند،
زیرا که نام تو شادمانی است.

من تو را دیده ام،
آن طور که کودکی در تاریک روشن سحر،
مادرش را می­بیند،
لبخندی می­زند،
و باز می­خوابد.

***

به جاى آن كه در خانه بنشينم و چشم انتظار آمدن تو باشم،

به صحرا مى روم،

زيرا گلبرگ ها از گل هاى پژمرده جدا مى شوند و فرو مى افتند.

و زمان در پرواز است و به پايان خود نزديك مى شود.

***

تو را مجنون مى نامند. تا فردا صبر كن

                                                   و ساكت باش!

بر سرت خاك مى پاشند. تا فردا صبر كن و ببين كه

                                                   حلقه هاى گل برايت مى آورند!

در جايگاه رفيع خود، جدا مى نشينند. تا فردا صبر كن و ببين كه

                                                   پائين مى آيند و سر خم مى كنند!

رابیندرانات تاگور