بالاخره، پس از چند ماه تلاش و پیگیری و دوندگی در سیستم نامنظم و پیچیده اداری ایران اسلامی عزیزمان (که توضیح در باب آن در این نوشتار نمی­گنجد)، رویای سفر به دانشگاه ملی سنگاپور برای ادامه تحصیل به تحقق پیوست و نگارنده این سطور، عازم کشور سنگاپور شد.

از نظر جغرافیایی، سنگاپور کشوری است نزدیک خط استوا؛ بنابراین تک­فصل است. دما همیشه بین ۲۳ تا ۳۵ درجه سانتیگراد است، ولی با رطوبت نسبی ۸۵ تا ۹۵ درصد. بنابراین احساس خوشایندی به انسان دست نمی­دهد. فکر می کنم به مثابه خرداد ماه شهرهای شمالی ایران باشد.

سنگاپور، در بین کشورهای مسلمان مالزی و اندونزی قرار گرفته است، بنابراین مسجد و غذای حلال به وفور در آن یافت می­شود.

از نظر سیاسی، سنگاپور حدود ۴۰ سال است که به استقلال رسیده است؛ اما به مدد سلطان جهان، امپریالیسم جهان­خوار، ایالات متحده آمریکا، در همین مدت اندک در شمار کشورهای مدرن جهان قرار گرفته است، و فکر نمی­کنم فضای شهری آن، چیزی از اروپا و آمریکا کم داشته باشد.

مساحت شهر حدود ۶۰۰ کیلومتر مربع است و جمعیت آن حدود ۴ میلیون نفر با زبان رسمی انگلیسی (البته زبان­های محلی مالایی هم در گفتگوهای عامیانه شهری به­کار می­رود.) پس می­توان گفت تقریبا یک تهران پیشرفته و کم­جمعیت است!

دانشگاه ملی سنگاپور (NUS)، به گواهی برخی از رتبه بندی­های دانشگاه­های جهان، دومین دانشگاه آسیا (پس از دانشگاه توکیو ژاپن) و در بین ۴۰-۵۰ دانشگاه اول دنیاست. در برخی از رتبه بندی­ها، رتبه آن در بخش مهندسی، به حدود ۱۰-۲۰ هم می رسد.

برای کسانی که تازه از ایران آمده­اند و به بی نظمی­ها و دوندگی­های بی­مورد در سیستم اداری ایران و گاهی بی­اعتنایی (و حتی بد رفتاری) برخی از کارمندان به ارباب رجوع در ایران عادت کرده­اند، برخورد متین و مودب و با روی گشاده کارمندان دانشگاه و پیگیری کارها به صورت اتوماتیک و در کوتاه­ترین زمان ممکن، واقعا اعجاب برانگیز و حیرت­آور است. کارمندان امور آموزشی و دانشجویی دانشگاه (بر خلاف کارمندان دانشگاه در ایران) همیشه در محل کارشان حاضرند و به محض ورود دانشجو به یکی از این مکان­ها، در مورد کمکی که از دستشان بر می­آید، می پرسند و به سرعت او را به کوتاه­ترین راه ممکن راهنمایی می­کنند. در موقع خروج هم، نحوه پیشرفت امور را از او جویا می­شوند و خلاصه سعی می­کنند کسی دست خالی برنگردد.

بنابراین می­توان گفت مردم سنگاپور،  بسیار سخت­کوشند و ساعات بسیاری را کار می­کنند؛ اگر چه من هنوز هدف از این همه کار (بدون استراحت) را نفهمیده­ام! سخت­کوشی و خوش­رویی این چشم بادامی­ها، برای ما ایرانی­ها بسیار آموزنده است؛ اما من فکر می­کنم انسان باید در کنار کار و تحصیل علم و معرفت، ساعاتی را هم به استراحت، تفریح، عبادت، تفکر (در باب هدف کلی زندگی و این­که در این لحظه، چقدر به این هدف رسیده است) اختصاص دهد.

شب­های اینجا واقعا غم­انگیز است: مردانی خسته از این همه کار مداوم روزانه را می­بینی که بر صندلی­های چوبی و پلاستیکی در اغذیه­سراهای تقریبا ارزان­قیمت نبش خیابان، در مقابل محبوب­شان آرمیده­اند. موسیقی نسبتا شاد چینی از بلندگوها پخش می­شود (که باز هم می­توان از عمق صدای خواننده آن، فریاد غم را شنید) و در گوشه­های بازارچه­های پایین شهر، مردانی به قمار مشغولند.

اما تصور اینکه فردا صبح دوباره باید رفت سر همان کار تکراری، واقعا ملال­آور است. (و برای نگارنده، تحمل­ناپذیر!)