دو روز مانده به پايان جهان، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد. آشفته و عصباني نزد فرشته مرگ رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بي‌راه گفت؛ فرشته سكوت كرد. آسمان و زمين را به هم ريخت، فرشته سكوت كرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت، فرشته سكوت كرد. به پرو پاي فرشته پيچيد، فرشته سكوت كرد. كفر گفت و سجاده دور انداخت، باز هم فرشته سكوت كرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد، اين بار فرشته سكوتش را شكست و گفت: بدان كه يك روز ديگر را هم از دست دادي! تنها يك روز ديگر باقيست، بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن.

لا به لاي هق هقش گفت: اما با يك روز؟! با يك روز چه كاري مي‎توان كرد؟

فرشته گفت: آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويي كه هزار سال زيسته است و آن كه امروزش را درنيابد، هزار سال هم به كارش نمي‎آيد. و آن گاه سهم يك روز زندگي را دردستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي كن.

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي‎درخشيد اما مي‎ترسيد حركت كند، مي‎ترسيد راه برود، نكند قطره‎اي از زندگي از لاي انگشتانش بريزد.

قدري ايستاد... بعد با خود گفت: وقتي فردايي ندارم، نگاه داشتن اين زندگي چه فايده‎اي دارد، بگذار اين يك مشت زندگي را خرج كنم.

آن وقت شروع به دويدن كرد. زندگي را به سرو رويش پاشيد، زندگي را نوشيد و بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي‎تواند تا ته دنيا بدود، مي‎تواند بال بزند، مي‎تواند پا روي خورشيد بگذارد و مي‎تواند...

او در آن يك روز آسمان خراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي به دست نياورد، اما ... در همان يك روز روي چمن‌ها خوابيد، كفش‌دوزكي را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آن‌هايي كه نمي‎شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد. او همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد. عاشق شدو عبور كرد و تمام شد.